|
وبلاگ لاهوت جان فدای قدم نادره مردانی باد که کم و بیش نگشتند زهر بیش و کمی ***شادی ارواح مطهر شهدا صلوات***
|
[ چهارشنبه 24 اسفند 1390 ] [ 03:00 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
در روایات اسلامی آمده که کفار مکه از پیامبر اسلام (ص) تقاضا کردند برای صدق دعوی خود ماه را به دو نیم بشکافد و به او قول دادند که اگر چنین نماید به دین اسلام و صدق گفتار او ایمان خواهند آورد... آن شب آسمان صاف و ماه به صورت کامل (بدر) بود، پیامبر (ص) از خداوند خواست تا آنچه را که کفار مکه از او خواسته اند به آنها نشان بدهد تا ایمان بیاورند... خداوند دعای پیامبرش را اجابت کرد... و سپس ماه به دو نیم شکافته شد، نیمی در کوه صفا و نیم دیگر در کوه قیقعان در مقابل آن قرار گرفت.
کفار مکه که در حال مشاهده این واقعه بودند گفتند که محمد (ص) ما را سحر کرده است، سپس گفتند اگر او ما را سحر کرده باشد نمی تواند همه مردم را سحر کند، ابوجهل گفت: "صبر کنید تا یکی از اهل بادیه بیاید و از او سئوال کنیم که آیا انشقاق ماه را دیده است یا نه، اگر تایید کرد ایمان می آوریم و اگر نه معلوم می شود که محمد (ص) چشمان ما را سحر کرده است." بالاخره یکی از اهالی بادیه به مکه آمد و این خبر را تصدیق کرد و آنگاه ابو جهل و مشرکان گفتند: "این سحر مستمر است" و آنگاه این آیات مبارک نازل شد ... "اقتربت الساعه وانشق القمر ..." باری این موضوع پایان یافت و مشرکان ایمان نیاوردند. در یکی از نشستهای دکتر زغلول النجار در یکی از دانشگاههای انگلیس، وی در خصوص معجزه شق القمر در صدر اسلام به دست پیامبر (ص) به عنوان یکی از معجزات پیامبر (ص) که توسط ناسا به اثبات رسیده است صحبت می کرد. در این میان یکی از حاضران که به اسلام خیلی توجه و اهتمام داشت به نام "داوود موسی بیتکوک " که در حال حاضر نیز رئیس حزب اسلامی بریتانیاست ماجرای مسلمان شدن خود را اینگونه نقل کرد: "هنگامی که می خواستم در مورد اسلام تحقیق کنم یکی از دوستانم ترجمه ای از قران کریم به زبان انگلیسی را به من هدیه کرد و من نیز بطور اتفاقی آن را باز کردم و اتفاقا سوره قمر آمد. سپس شروع به خواندن کردم ....و ماه شکافته شد... وقتی به این جمله رسیدم از خود پرسیدم آیا واقعا ماه شکافته شده است؟؟! سپس با ناباوری کتاب را بسته و به کناری گذاشتم و از تحقیق در باره اسلام هم منصرف شدم و دیگر سراغ آن کتاب هم نرفتم. روزی در مقابل تلویزیون نشسته بودم و طبق معمول شبکه بی بی سی را مشاهده می کردم، برنامه ای بود که در آن مجری با سه نفر از دانشمندان ناسا متخصص در علوم فضایی مصاحبه داشت. موضوع برنامه جنگ ستارگان و صرف میلیاردها دلار در این راه و اعتراض به این موضوع بود. مجری با بیان اینکه صدها میلیون نفر در سراسر جهان از گرسنگی رنج می برند، دانشمندان را مورد انتقاد قرار داده بود و آنان هم با بیان مفید بودن این تحقیقات در مجلات کشاورزی و صنعت و غیره از این طرحها دفاع می کردند... مجری سپس سئوال دیگری را طرح می کند با این مضمون که "شما در یکی از سفرهای خود به ماه حوالی 100 میلیارد دلار هزینه کردید و تنها خواسته اید که پرچم آمریکا را بر روی ماه نصب کنید... آیا این عاقلانه است؟؟!" در جواب این گوینده دانشمند آمریکایی لب به سخن گشوده و می گوید که: "در آن سفر، هدف ما مطالعه ترکیب داخلی ماه بوده که بدانیم چه تشابهاتی با زمین دارد و در این زمینه به موضوع عجیبی برخورد کردیم که عبارت بود از یک کمر بندی از سنگها و صخره های تغییر شکل یافته که سطح کره ماه را به طرف عمق و به طرف سطح دیگر آن پوشانده بود و هنگامی که این اطلاعات را به زمین شناسان منتقل کردیم مایه شگفتی آنان شده و گفتند چنین چیزی امکان ندارد مگر آنکه ماه در مرحله ای از حیات خود به دو نیم تقسیم شده و سپس دوباره جمع شده باشد و به شکل اول بازگشته باشد و این نوار از صخره های تغییر شکل یافته نتیجه برخورد دو نیمه ماه در لحظه جمع شدن و به هم پیوستن دو نیمه آن می باشد." داوود موسی بیتکوک سپس می گوید: "با شنیدن این مطلب از جای خود پریدم و گفتم این معجزه ای است که در 1400 سال قبل به دست پیامبر اسلام در قلب صحرا اتفاق افتاده و از عجایب روزگار این است که آمریکایی ها باید میلیاردها دلار خرج کنند تا آن را برای مسلمانان اثبات نمایند! بی شک این دین حق و حقیقت است..." به این ترتیب سوره قمر سبب اسلام آوردن این شخص شد، پس از آنکه عاملی برای دوری او از اسلام شده بود و این خود از دیگر معجزات اسلام است.
به زوایت از سایت www.mouood.org [ شنبه 30 اردیبهشت 1391 ] [ 10:04 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
در نزدیکی ده ملا مکان مرتفعی بود که شبها باد می آمد و فوق العاده سرد می شد.دوستان ملا گفتند: ملا اگر بتوانی یک شب تا صبح بدون آنکه از آتشی استفاده کنی در آن تپه بمانی, ما یک سور به تو می دهیم و گرنه توباید یک مهمانی مفصل به همه ما بدهی. ملا قبول کرد, شب در آنجا رفت وتا صبح به خود پیچید و سرما را تحمل کرد و صبح که آمد گفت: من برنده شدم و باید به من سور دهید.گفتند: ملا از هیچ آتشی استفاده نکردی؟ملا گفت: نه, فقط در یکی از دهات اطراف یک پنجره روشن بود و معلوم بود شمعی در آنجا روشن است. دوستان گفتند: همان آتش تورا گرم کرده و بنابراین شرط را باختی و باید مهمانی بدهی. ملا قبول کرد و گفت: فلان روز ناهار به منزل ما بیایید. دوستان یکی یکی آمدند, اما نشانی از ناهار نبود گفتند: ملا, انگار نهاری در کار نیست. ملا گفت: چرا ولی هنوز آماده نشده, دو سه ساعت دیگه هم گذشت باز ناهار حاضر نبود. ملا گفت: آب هنوز جوش نیامده که برنج را درونش بریزم. دوستان به آشپزخانه رفتند ببیننند چگونه آب به جوش نمی آید. دیدند ملا یک دیگ بزرگ به طاق آویزان کرده دو متر پایین تر یک شمع کوچک زیر دیگ نهاده.گفتند: ملا این شمع کوچک نمی تواند از فاصله دو متری دیگ به این بزرگی را گرم کند. ملا گقت: چطور از فاصله چند کیلومتری می توانست مرا روی تپه گرم کند؟شما بنشینید تا آب جوش بیاید و غذا آماده شود. برچسب ها: داستان های کوتاه، پندیات، [ شنبه 30 اردیبهشت 1391 ] [ 10:00 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
علم بهتر است یا ثروت؟
جمعیت زیادی دور حضرت علی حلقه زده بودند. مرد وارد مسجد شد و در فرصتی مناسب پرسید:
-یا علی! سؤالی دارم. علم بهتر است یا ثروت؟
-علی در پاسخ گفت: علم بهتر است؛ زیرا علم میراث انبیاست و مال و ثروت میراث قارون و فرعون و هامان و شداد.
مرد که پاسخ سؤال خود را گرفته بود، سکوت کرد. در همین هنگام مرد دیگری وارد مسجد شد و همانطور که ایستاده بود بلافاصله پرسید :
یا اباالحسن! سؤالی دارم، میتوانم بپرسم؟
امام در پاسخ آن مرد گفت: بپرس!
مرد که آخر:جمعیت ایستاده بود پرسید:
-علم بهتر است یا ثروت؟
-علی فرمود: علم بهتر است؛ زیرا علم تو را حفظ میکند، ولی مال و ثروت را تو مجبوری حفظ کنی.
نفر دوم که از پاسخ سؤالش قانع شده بود، همانجا که ایستاده بود نشست.
- در همین حال سومین نفر وارد شد، او نیز همان سؤال را تکرار کرد،
-و امام در پاسخش فرمود: علم بهتر است؛ زیرا برای شخص عالم دوستان بسیاری است، ولی برای ثروتمند دشمنان بسیار!
هنوز سخن امام به پایان نرسیده بود که چهارمین نفر وارد مسجد شد. او در حالی که کنار دوستانش مینشست، عصای خود را جلو گذاشت و پرسید:
-یا علی! علم بهتر است یاثروت؟
-حضرتعلی در پاسخ به آن مرد فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا اگر از مال انفاق کنی کم میشود؛ ولی اگر از علم انفاق کنی و آن را به دیگران بیاموزی بر آن افزوده میشود.
-نوبت پنجمین نفر بود. او که مدتی قبل وارد مسجد شده بود و کنار ستون مسجد منتظر ایستاده بود، با تمام شدن سخن امام همان سؤال را تکرار کرد.
-حضرت علی در پاسخ به او فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا مردم شخص پولدار و ثروتمند را بخیل میدانند، ولی از عالم و دانشمند به بزرگی و عظمت یاد میکنند.
-با ورود ششمین نفر سرها به عقب برگشت، مردم با تعجب او را نگاه کردند. یکی از میان جمعیت گفت: حتماً این هم میخواهد بداند که علم بهتر است یا ثروت! کسانی که صدایش را شنیده بودند، پوزخندی زدند. مرد، آخر جمعیت کنار دوستانش نشست و با صدای بلندی شروع به سخن کرد:
-یا علی! علم بهتر است یا ثروت؟
امام نگاهی به جمعیت کرد و گفت: علم بهتر است؛ زیرا ممکن است مال را دزد ببرد، اما ترس و وحشتی از دستبرد به علم وجود ندارد.
مرد ساکت شد. همهمهای در میان مردم افتاد؛ چه خبر است امروز! چرا همه یک سؤال را میپرسند؟ نگاه متعجب مردم گاهی به حضرت علی و گاهی به تازهواردها دوخته میشد. در همین هنگام هفتمین نفر که کمی پیش از تمام شدن سخنان حضرت علی وارد مسجد شده بود و در میان جمعیت نشسته بود، پرسید:
-یا اباالحسن! علم بهتر است یا ثروت؟
-امام دستش را به علامت سکوت بالا برد و فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا مال به مرور زمان کهنه میشود، اما علم هرچه زمان بر آن بگذرد، پوسیده نخواهد شد.
مرد آرام از جا برخاست و کنار دوستانش نشست؛ آنگاه آهسته رو به دوستانش کرد و گفت: بیهوده نبود که پیامبر فرمود: من شهر علم هستم و علی هم درِ آن! هرچه از او بپرسیم، جوابی در آستین دارد، بهتر است تا بیش از این مضحکة مردم نشدهایم، به دیگران بگوییم، نیایند! مردی که کنار دستش نشسته بود، گفت: از کجا معلوم! شاید این چندتای باقیمانده را نتواند پاسخ دهد، آنوقت در میان مردم رسوا میشود و ما به مقصود خود میرسیم! مردی که آن طرفتر نشسته بود، گفت: اگر پاسخ دهد چه؟ حتماً آنوقت این ما هستیم که رسوای مردم شدهایم! مرد با همان آرامش قلبی گفت: دوستان چه شده است، به این زودی جا زدید! مگر قرارمان یادتان رفته؟ ما باید خلاف گفتههای پیامبر را به مردم ثابت کنیم.
-در همین هنگام هشتمین نفر وارد شد و سؤال دوستانش را پرسید،
-که امام در پاسخش فرمود: علم بهتر است؛ برای اینکه مال و ثروت فقط هنگام مرگ با صاحبش میماند، ولی علم، هم در این دنیا و هم پس از مرگ همراه انسان است.
سکوت، مجلس را فراگرفته بود، کسی چیزی نمیگفت. همه از پاسخهای امام شگفتزده شده بودند که…
-نهمین نفر وارد مسجد شد و در میان بهت و حیرت مردم پرسید:
-یا علی! علم بهتر است یا ثروت؟
امام در حالی که تبسمی بر لب داشت، فرمود: علم بهتر است؛ زیرا مال و ثروت انسان را سنگدل میکند، اما علم موجب نورانی شدن قلب انسان میشود.
نگاههای متعجب و سرگردان مردم به در دوخته شده بود، انگار که انتظار دهمین نفر را میکشیدند. در همین حال مردی که دست کودکی در دستش بود، وارد مسجد شد. او در آخر مجلس نشست و مشتی خرما در دامن کودک ریخت و به روبهرو چشم دوخت. مردم که فکر نمیکردند دیگر کسی چیزی بپرسد، سرهایشان را برگرداندند، که در این هنگام مرد پرسید:
-یا اباالحسن! علم بهتر است یا ثروت؟
نگاههای متعجب مردم به عقب برگشت. با شنیدن صدای علی مردم به خود آمدند:
علم بهتر است؛ زیرا ثروتمندان تکبر دارند، تا آنجا که گاه ادعای خدایی میکنند، اما صاحبان علم همواره فروتن و متواضعاند.
فریاد هیاهو و شادی و تحسین مردم مجلس را پر کرده بود. سؤال کنندگان، آرام و بیصدا از میان جمعیت برخاستند. هنگامیکه آنان مسجد را ترک میکردند، صدای امام را شنیدند که میگفت:
اگر تمام مردم دنیا همین یک سؤال را از من میپرسیدند، به هر کدام پاسخ متفاوتی میدادم.
"من شهر دانش و آگاهی هستم و علی دروازه ورود به آن شهر" پیامبر اسلام (ص) [ یکشنبه 24 اردیبهشت 1391 ] [ 10:20 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
کد خبر: ۲۳۹۸۱۲ تابناک
تاریخ انتشار: ۰۳ اردیبهشت ۱۳۹۱ - ۱۰:۲۹
یکی از برادران عزیزی که در بند اسارت دشمن درآمد، مرحوم آزاده، شهید حاج منصور زرنقاش بود. به گزارش تابناک، ایشان در اردوگاه 11 یا 13 که من در آنجا نبودم، خدمتگزار جمع اسرا بود. قبل از اسارت کارواندار حج بودند، در نتیجه، در اسارت هم شروع میکند همانطور به خدمتگزاری و عهدهدار مسئولیت خدماتی میشوند. دشمن ایشان را شناسایی میکند و به هر حال، زیر شکنجه دشمن، ایشان مریض میشوند و کمتر از یک ماه که میگذرد همان شب به شهادت میرسد. همان شب که شب شهادت ایشان است، یکی از برادرانمان در آن اردوگاه خواب میبیند که بیبی فاطمه زهرا(س) وارد اردوگاه شدند. سه نفر از خانمها هم ایشان را همراهی میکنند. خانم فاطمه زهرا(س) مستقیما تشریف آوردند به همین آسایشگاهی که شهید حاج منصور زرنقاش در آن به شهادت رسیده بودند. حضرت فاطمه زهرا(س) میفرمایند که «حاج منصور از ماست و میخواهیم او را با خودمان ببریم». این گذشت تا شبی که نوبت کربلا به اردوگاه رسید. در اردوگاه 17 که دو قسمت داشت، قسمت A و قسمت B با هم حدود یک کیلومتر فاصله داشتیم که سعی کرده بودیم به بهانههای مختلف، از طریق مسابقه و از طریق ورزش و هر راهی که میشد با هم ارتباط داشته باشیم. خود من هم همینطور زیاد دعوت میشدم که بروم آن قسمت اردوگاه. حاجمنصور زرنقاش شیرازی بود و برادرمان حاج موزه همشهریاش بود. در همان شبی که نوبت کربلا به اردوگاه 17 رسید، حاج موزه فرمودند: «خواب دیدم در حرم آقا امام حسین(ع) مشرف شدهایم و همه شهدا هم جمعند. در بین شهدا دیدم حاج منصور زرنقاش هم در حرم آقا مشرف هستند. خوشحال شدم. صورتش را بوسیدم و گفتم: «حاج آقا منصور اینجا چه کار میکنی؟ » فرمود: «از همان شب اول بیبی فاطمه زهرا(س) مرا آوردند در حرم فرزندش آقا امام حسین(ع)». خاطره از سید آزادگان مرحوم حجتالاسلام و المسلمین سیدعلیاکبر ابوترابی برگرفته از كتاب حماسههای ناگفته ـ صفحه ۱۱۵ برچسب ها: خاطرات جنگ، شهید، خاطره، [ یکشنبه 3 اردیبهشت 1391 ] [ 12:53 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
وقتی دانشآموزان برای معلمها مشکلآفرین میشوند، چه کاری میتوان کرد؟ ادامه مقاله را در قسمت ادامه مطلب بخوانید... ادامه مطلب برچسب ها: تربیت، تربیت اثر بخش، فنون معلمی، تدریس، [ دوشنبه 28 فروردین 1391 ] [ 01:38 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
عشق از دیدگاه امیرالمؤمنین(علیه السلام)
 یکی از ویژگی های انسان محبت و دلبستگی و به عبارت دیگر عشق و دلدادگی اوست . این خصوصیت مختص به انسان بوده و گاه در میان انسان با انسان دیگری هویدا می شود و گاه میان انسان با موجود جانداری مثل گل وگیاه و یا حیوانات نمایان می گردد و یا حتی دلبستگی میان انسان با شیء بی جان نیز می تواند وجود داشته باشد. در این میان عشق و دلبستگی دیگری نیز مطرح است و آن عشق انسان به تعالی و خداست. به روی ادامه مطلب کلیک نمایید. ادامه مطلب [ سه شنبه 9 اسفند 1390 ] [ 03:00 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
بهترین كاری كه در زمان غیبت می توانیم انجام دهیم، انتظار فرج است. برای این منظور باید با وظیفه منتظران واقعی آشنایی داشته باشیم. وظیفه منتظران خوب است بدانیم كه امام زمان(عج) شدیداً به شیعیان خود عشق مىورزد؛ بلكه علاقه آن حضرت به شیعیان و دوستانشان خیلى بیشتر از علاقهاى است كه ما نسبت به آن حضرت داریم. ایشان همواره براى شیعیان خود دعا مىكنند. از آن حضرت نقل شده است: «اِنّا غَیْرُ مُهَمِلینَ لِمُراعاتِكُمْ وَلاناسینَ لِذِكْرِكُمْ» ؛ بحارالانوار: ج 53، ص 174. ما هرگز در رعایت احوال شما كوتاهى نمىكنیم و شما را از یاد نمىبریم». آنچه بر ما بایسته است، جلب رضایت آن بزرگوار است. پیوستگى با او، یعنى، مطیع او بودن. آنچه در روایات زیاد سفارش شده، انتظار فرج است. ما باید ارتباط معنوى خود را با امام زمان(عج) با عمل به دستورات آن حضرت و انتظار فرج به معناى واقعى ثابت و مستدام نگه داریم. از اینرو بسیار به جا است كه خصوصیات منتظر واقعى حضرت مهدى(عج) را بدانیم و سپس آن را در خود عملى كنیم. رسول خدا صلى الله علیه وآله فرمود: «اَفْضَلُ العِبادَةِ اِنْتِظارُ الفَرَجِ»؛ فرائد السمطین، ج 2، ص 334، چاپ جدید. برترین عبادات، انتظار ظهور و فرج است. وظیفه منتظر امام زمانعلیه السلام این است كه مانند یك منتظر واقعى زندگى كند. وقتى انسان حقیقتا منتظر كسى باشد، تمام رفتار و سكناتش نشان از منتظر بودن او دارد. به عنوان مثال اگر منتظر میهمان باشد، حتما خانه را تمیز و مرتب و وسایل پذیرایى را آماده مىنماید و با لباس مرتب و چهرهاى شاداب در انتظار مىماند. چنین كسى مىتواند ادعا كند كه منتظر میهمان است. اما كسى كه نه خانه را مرتب كرده و نه وسایل پذیرایى را آماده نموده و نه لباس مرتب و تمیزى پوشیده و نه اصلاً به فكر میهمان است؛ اگر ادعا كند كه در انتظار میهمان بوده، همه او را ریشخند خواهند كرد و بر گزافهگویى او خواهند خندید! بنابراین اولین شرط انتظار، ایجاد معرفت در مورد امام زمان(عج) است و طبیعى است كه هر مقدار معرفت انسان نسبت به آن حضرت بیشتر باشد، ارزش او را بیشتر درك كرده و به عظمت او بیش از پیش پى خواهد برد و بیشتر تشنه وجود آن حضرت خواهد شد برچسب ها: امام زمان (عج)، [ پنجشنبه 13 بهمن 1390 ] [ 08:38 ق.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
در گذر سالها و فصلها و روزها و در گوشهای از این خاک پهناور، قهرمان دوستداشتنی سالهای دور و نزدیک کتابهای درسی، در زیر غبار فراموشی روزگار میگذراند و کسی نمیداند در دل این پیرمرد 80 ساله چه غصههایی انباشته شده است.
ادامه گزارش را در ادامه مطلب بخوانید ادامه مطلب برچسب ها: دهقان فداکار، ریز علی خواجوی، [ شنبه 8 بهمن 1390 ] [ 03:00 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
دارا وسارا
برچسب ها: داراو سارا، [ یکشنبه 25 دی 1390 ] [ 12:19 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
لوئیس بریل در14 دی ماه مطابق چهارم ژانویه سال ۱۸۰۹ در "کوپ ری"- روستای کوچکی در چهل کیلومتری شرق پاریس درفرانسه- به دنیا آمد. پدر وی(سیمون رنه) زین و یراق ساز دهکده بود و در حرفه اش بسیار ماهر بود و چون در آن زمان حمل و نقل بوسیله اسب انجام می شد متقاضیان بسیار داشت . خانه پدری آن ها در خیابان کمین دز بوتس1 قرار داشت که بعدها به منظور تجلیل از بریل نام این خیابان به بریل تغییر یافت. خلاصه این کتاب را در ادامه مطالب بخوانید ادامه مطلب برچسب ها: لوئیس بریل، زندگی نامه بریل، [ پنجشنبه 15 دی 1390 ] [ 11:42 ق.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
 نظامی زن انگلیسی که پس از بازگشت از ماموریت خود در عراق، فرزندش را در آغوش می فشارد. آهای سرباز، آهای مادر!... گریه کن، تو حق داری گریه کنی. شاید ماهها و سالهاست که فرزندت را ندیده ای. فرزند دلبندت را. کودک معصومی که تاب دوری مادر نداشته و حتماً از تو بیشتر، برایت دلتنگی می کرده. گریه کن سرباز، گریه کن تا سبک شوی... گریه کن، به خاطر گوهر مادری که از تو ستانده اند، و در عوض تو را مفتخر! کرده اند به این لباسها. این لباسها که اصلاً به قامت تو سازگار نیست... گریه کن که تاج زن بودن از سرت افتاده... گریه کن که هیچ لذتی به پای مادری نمی رسد و تو را محروم کرده اند، ذائقه ات را خراب کرده اند...ا اما من چند حرف دیگر با تو دارم سرباز... تو مادری، حق داری بچه ات را دوست داشته باشی... حق داری برایش دلتنگ شوی...ا سوالی از تو دارم: این کودک را می شناسی؟  می بینی پدرش با چشمان بسته، چگونه صورتش را لمس میکند؟ می بینی چگونه کفشهایش را درآورده تا در آغوش پدر، گم شود ؟ این پدر یکی از زندانیان تو و دوستان توست در عراق... چه میشد اگر اجازه میدادی این پدر، بچه اش را ببیند؟ فکر کردی فقط خودت به فرزندت عشق می ورزی؟ این دختر را چطور؟ حتماً او را دیده ای...  در کوچه پس کوچه های بصره... پای برهنه می دوید و خنده کودکانه ای بر لب داشت... الان به نظرت لکه های سرخ روی لباسش، نقش گلهای سرخ است یا رد پائی از خون تازه ؟ یا لکه های قرمز روی زمین، گلبرگهای پرپر شده گلهای پیراهن اوست؟ صورت ظریف او را با اسلحه ای که در کنارش به دست گرفته ای چه کار؟ ببین چه گریه ای میکند؟ چه خونی از صورتش جاری است؟ این رنگین تر است یا خون فرزندت که اینچنین در آغوشش کشیده ای؟ حال این دخترک را خوب ببین. نتیجه کارتو وهمکاران توست و تا ابد با شما خواهد ماند. این است آنچه برای این دختر و مردمش هدیه برده ای...ا این پدر را میشناسی؟  دارد به چه حالی، جسم بی جان دخترش را میگذارد کنار بقیه جنازه ها. یادت هست؟ همین چند شب قبل، خانه شان را بمباران کردید. تو و همقطارانت. این را چطور؟ i  این اما مال افغانستان است. شاهکار قدیمی تر شما. اما مگر زخم این پدر کهنه می شود؟ این هم کادوی یکی دوسال قبل توست برای کوکان افغان.........ا از این دست اگر بخواهم برایت بیاورم، بسیارست... سردشت ، حلبچه ، قانا... صبرا و شتیلا... و ....فلسطین و ....ا ............... ............... ............... گریه کن سرباز گریه کن، اما نه فقط برای دلتنگی فرزندت ... شاید نپذیری، اما من در گریه های تو هیچ عاطفه ای نمی بینم سرباز! گریه کن برای انسانیتی که در زیر پای تو و رهبرانت لگد مال شده... گریه کن برای عاطفه ای که در وجودت مرده... گریه کن برای شرف و آزادگی که از دست داده اید...ا برچسب ها: سرباز، جنگ، عراق، افغانستان، تجاوزگر، بی گناه، [ سه شنبه 6 دی 1390 ] [ 01:15 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
حتما همه ما کتاب کلاس اول خود و یا دست كم، تصاویر و نوشتارهایی از آن را به یاد داریم. به گزارش ایسنا، ایام كلاس اول دبستان یکی از پرخاطرهترین دوران زندگی آدمهاست و همه ما دوست داریم برای یک بار هم که شده، نخستین کتاب درسی زندگیمان را بهدست بگیریم و صفحههای آنرا به یاد دوران کودکی ورق بزنیم و كمی هم در آن تأمل کنیم. گاه هم افسوس میخوریم که ای کاش کتاب فارسی کلاس اولمان را به عنوان یادگاری نگه میداشتیم. عبدالحسین کلهرنیا گلکار فردی است كه کتاب اول ابتدایی خود را حدود 70 سال حفظ و نگهداری کرده است. كلهرنیا بیش از 30 سال در مدرسههای استان کرمانشاه به عنوان معلم هنر سعی کرده نظم را در زندگی دانشآموزان نهادینه کند و امروز میتوان از او به عنوان یکی از دانشآموزان منظم هفت دهه گذشته نام برد. استفاده از کتاب یادشده به سالهای دهه 1320 مربوط میشود و نوع خط به کار بردهشده در آن به صورت نستعلیق و نسخ است. در آن دوران که دانشآموزان با این کتاب تحصیل میکردند، اواخر جنگ جهانی دوم بود. کلهرنیا که دوران خردسالیاش را با شعرها و جملههای کودکانه این کتاب سپری کرده است، در اینباره میگوید: «تأثیر مثبت و شادیآور بعضی از حکایتهای این کتاب هنوز پس از چند دهه بر روح و روان من باقی مانده؛ به طوری که بارها از این کتاب برای فرزندان و نوههایم قبل از رفتن به مدرسه، خواندهام. برخی از حکایتهای این كتاب عبارتاند از: شب مهتاب، بوسه مادر، عید نوروز و پیشی پیشی ملوسم.» او با اشاره به انتقادی که در همان سنین کودکی به یکی از درسهای این کتاب داشته است، میگوید: «درس «آذر و شخص کور» همیشه سؤالی آزاردهنده در ذهن من به وجود میآورد که چرا نویسنده این کتاب ارزشمند، آن فرد نابینا را مرد کور خطاب میکند؟ چون من همیشه از واژه کور متنفر بودم که اصلاً چرا انسان به خاطر معلولیت باید تا آخر عمر احساس ذلت کند و همیشه دوست داشتم که آدم علیل هرگز ذلیل نباشد. نگهدارنده این کتاب قصد فروش آن را ندارد؛ مگر اینكه در مراکز فرهنگی خاص مورد بازدید عموم قرار گیرد.      برچسب ها: کتاب کلاس اول، قدیمی، کتاب، کلای اول، [ سه شنبه 22 آذر 1390 ] [ 03:27 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
[ یکشنبه 10 مهر 1390 ] [ 10:26 ق.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
سخت آشفته و غمگین بودم… به خودم می گفتم:بچه ها تنبل و بد اخلاقنددست کم میگیرنددرس ومشق خود را…باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم و نخندم اصلا،تا بترسند از منو حسابی ببرند…خط کشی آوردم،درهوا چرخاندم... چشم ها در پی چوب ، هرطرف می غلطید،مشق ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید !اولی کامل بود،خوب، دومی بدخط بودبر سرش داد زدم...سومی می لرزید...خوب، گیر آوردم !!!صید در دام افتاد و به چنگ آمد زود...دفتر مشق حسن گم شده بوداین طرف،آنطرف، نیمکتش را می گشتتو کجایی بچه؟؟؟بله آقا، اینجاهمچنان می لرزید...” پاک تنبل شده ای بچه بد ”" به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند"” ما نوشتیم آقا ”بازکن دستت را...خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنماو تقلا می کردچون نگاهش کردم ناله سختی کرد...گوشه ی صورت او قرمز شدهق هقی کردو سپس ساکت شد...اما همچنان می گریید...مثل شخصی آرام، بی خروش و ناله ناگهان حمدالله، درکنارم خم شدزیر یک میز،کنار دیوار ، دفتری پیدا کرد ……گفت : آقا ایناهاش، دفتر مشق حسن چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بودغرق در شرم و خجالت گشتم جای آن چوب ستم، بردلم آتش زدسرخی گونه او، به کبودی گروید …..صبح فردا دیدم که حسن با پدرش، و یکی مرد دگرسوی من می آیند...خجل و دل نگران، منتظر ماندم من تا که حرفی بزنندشکوه ای یا گله ای ، یا که دعوا شایدسخت در اندیشه ی آنان بودم پدرش بعدِ سلام، گفت : لطفی بکنید، و حسن را بسپارید به ما ”گفتمش، چی شده آقا رحمان ؟؟؟گفت : این خنگ خداوقتی از مدرسه برمی گشته به زمین افتاده بچه ی سر به هوا، یا که دعوا کرده قصه ای ساخته است زیر ابرو وکنارچشمش، متورم شده است درد سختی دارد، می بریمش دکتر با اجازه آقا …….چشمم افتاد به چشم کودک...غرق اندوه و تاثرگشتم منِ شرمنده معلم بودم لیک آن کودک خرد وکوچک این چنین درس بزرگی می دادبی کتاب ودفتر ….من چه کوچک بودماو چه اندازه بزرگ به پدر نیز نگفت آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم عیب کار ازخود من بود و نمیدانستم من از آن روز معلم شده ام ….او به من به یاد آورد این کلام را...که به هنگامه ی خشم نه به فکر تصمیم نه به لب دستوری نه کنم تنبیهی***یا چرا اصلا من عصبانی باشم با محبت شاید، گرهی بگشایم با خشونت هرگز...هرگز... برچسب ها: بامحبت، معلم، عصبانیت، شعر، [ شنبه 9 مهر 1390 ] [ 02:26 ب.ظ ] [ سیدمحمود حسینی ]
[ نظرات ]
|
درباره وبلاگ  به وبلاگ لاهوت خوش آمدید امیدوارم با دیدن و خواندن مطالب لحظات خوشی را سپری نمایید.سید محمود حسینی |
| [ طراحی : وبلاگ اسکین ] [ Weblog Themes By : weblog skin ] |
